Mnogo Beograđanki i Beograđana posetilo je proteklih decenija stambenu zgradu u ulici Kralja Milutina 33, staru skoro sto godina, zbog nekoliko popularnih restorana koji su se nalazili u njoj. Neki od njih su znali da je ovu zgradu, danas zaštićeni spomenik kulture, projektovao jedan od najpoznatijih beogradskih arhitekata Milan Zloković. Međutim, malo ljudi zna da je investitor ove zgrade bio Josif Šojat, brat Ante Pavelića.
Kako piše portal Kaldrma, u srpskoj stručnoj literaturi, uz prezime Šojat se navodi ime Josif, onako kako je napisano u njegovoj prijavi boravka beogradskoj policiji iz 1924. godine. Ipak, u kasnijim prijavama iz 1932. i 1936. godine, umesto Josif piše Josip, što se može videti iz podataka koji se čuvaju u Istorijskom arhivu Beograda.
Josif Šojat je rođen 1887. godine u Drežnici i imao je dva brata, Milana i Petra, koji su takođe živeli u Beogradu. U Srbiju se doselio pre Prvog svetskog rata, a 1913. godine sklopio je brak sa Erminijom Merli, koja je rođena na Siciliji. Tada su oboje bili stanovnici sela Mala Ivanča kod Beograda.
Tokom dvadesetih i tridesetih godina prošlog veka, Josif Šojat je bio jedan od vodećih građevinskih preduzimača u Beogradu, najpoznatiji po zgradi u ulici Kralja Milutina, koju je projektovao Milan Zloković. Ova zgrada se i danas smatra jednom od najlepših građevina predratnog Beograda, a Zloković je u njenoj arhitekturi uneo mediteranski duh, čime je stvorio nekoliko poteza netipičnih za dotadašnju beogradsku arhitekturu.
Fasada zgrade u Kralja Milutina 33 ukrašena je dekorativnim elementima koji pripadaju romanici i ranoj italijanskoj i venecijanskoj renesansi. U njoj se nalaze reljefi i fasadna skulptura vajara Živojina Lukića, kao i alegorijska fresko kompozicija slikara Mladena Josića. Ova kuća predstavlja jedinstven primer beogradske stambene arhitekture prve polovine 20. veka i redak primer art deko stila, koji je značajno doprineo uspostavljanju ovog stila u Beogradu između dva svetska rata.
U Istorijskom arhivu Beograda sačuvan je zahtev Josipa Šojata iz 1926. godine Građevinskom odboru grada Beograda, u kojem traži odobrenje planova za novu zgradu na svom imanju u Kralja Milutina. Dozvola je izdata, a kuća je brzo sagrađena, te je arhitekta Milan Zloković 6. jula 1927. godine izdao uverenje da je nova zgrada započeta 1. oktobra 1926. godine i završena 6. jula 1927. godine po odobrenim planovima i svim propisima građevinskog zakona.
Josif Šojat je 1935. godine podigao još jednu zgradu u Brankovoj ulici broj 14 prema projektu arhitekata Petra i Branka Krstića. Tada je došlo do probijanja Brankove ulice, koja se ranije završavala na grebenu iznad reke. Šojat je sa braćom Krstić započeo saradnju 1929. godine na zgradi u Vlajkovićevoj ulici broj 16, gde je ulaz u stambenu zgradu umetnički rešen sa nizom ženskih figura.
U Istorijskom arhivu Beograda čuvaju se i podaci o imovini koju je Josif Šojat posedovao u Beogradu i Srbiji. U izveštaju iz 1935. godine navedeno je da je posedovao lokomobile, pumpe, građevinske mašine i druge vrednosti. Takođe, imao je automatski mlin i valjalicu za sukno u Užicu, kao i nekoliko nekretnina u Beogradu.
Nažalost, zgrade koje je Šojat sagradio, uključujući onu u Brankovoj 14, nacionalizovane su tokom godina koje su usledile, a Josif Šojat je izgubio svu svoju imovinu u Beogradu. Zanimljivo je da niko od njegovih naslednika nije podneo zahtev za restituciju u zakonskom roku, a ono što su Pavelićevi rođaci dobili bila je samo odšteta za ratnu štetu isplaćena od strane Titove vlasti.
