Hrvoje Klasić, hrvatski istoričar, komentarisao je nedavne napetosti u vladajućoj koaliciji vezane za obeležavanje Blajburga i stav prema ustaškim zločinima. Prema Klasiću, u suštini ne postoji stvarna podela među strankama na vlasti, jer sve one dele slične stavove o Blajburgu, ali smatraju da su na pogrešnom putu. On naglašava da je ova tema duboko ukorenjena u hrvatskoj političkoj tradiciji i identitetu.
Klasić ističe da je najveća trauma koja muči hrvatsku politiku, prema rečima Franje Tuđmana, činjenica da su mnogi od vodećih političara u Hrvatskoj nekada bili partizani, komunisti ili oficiri JNA. U ovom kontekstu, on kritikuje Domovinski pokret, tvrdeći da oni nemaju jasnu politiku koju bi mogli ponuditi biračima, pa se često vraćaju na teme iz prošlosti, poput ustaša ili devedesetih godina. Ova manipulacija prošlošću, prema Klasiću, predstavlja žalosnu sliku trenutne vlasti koja ne može da ponudi viziju budućnosti.
Klasić se osvrće i na stavove unutar koalicije, naglašavajući da postoje pojedinci koji su otvoreno proustaški orijentisani i koji u ustašama vide žrtvu, a ne zločince. Ova relativizacija ustaških zločina i njihovo nazivaje „hrvatskom vojskom“ predstavlja ozbiljan problem, smatra Klasić. On se osvrće na negodovanje Ivana Penave zbog odsustva izaslanika Vlade na komemoraciji u Blajburgu, nazivajući to političkim igrokazom.
U razgovoru za medije, Klasić je izrazio zabrinutost da najveći deo vlade, predvođen HDZ-om, predstavlja tip vlasti koja može omogućiti ekstremnim desničarima da dođu na vlast. On smatra da takva vlast relativizuje govor mržnje i zločine, okrenuvši glavu od problema i smatrajući da ne treba da se meša u ekstremne desničarske tendencije. Klasić upozorava da istorija pokazuje kako takve vlasti na kraju budu uništene od strane radikalnih elemenata koje su pokušavale da kontrolišu.
U komentaru na percepciju oslobođenja Zagreba 1945. godine, Klasić naglašava da je to tema koja duboko pogađa HDZ. On podseća da je stranku osnovao čovek koji je bio član partije i oficir JNA, što predstavlja veliku traumu za članove HDZ-a. Prema njegovim rečima, većina Hrvata se pridružila partizanima, a ne ustašama, jer su ustaše bili saveznici Hitlera i izvršavali zločine tokom rata.
Klasić postavlja pitanja o hrvatskim državnim praznicima, ukazujući na to da se ne slavi Dan pobede nad fašizmom, dok se istovremeno obeležava Blajburg. On izražava zabrinutost zbog nedostatka interesa za obnovu spomenika žrtvama fašizma i upozorava na to da se posmrtni ostaci koji dolaze sa Blajburga sahranjuju bez jasne identifikacije, što dodatno otežava razumevanje tih događaja.
On takođe ističe da je pokolj na Križnom putu na Blajburgu najveća mrlja za antifašistički pokret, ali naglašava da nijedan istoričar ne negira zločine koji su se tamo dogodili. Klasić izražava zabrinutost zbog tendencija relativizacije zločina i izjednačavanja, što smatra opasnim za društvo. On poziva na jasnu osudu ustaškog režima i podseća na to da bi političari trebali da priznaju istinu o ustašama kao zločincima koji su izvršavali genocid nad različitim narodima.
Na kraju, Klasić naglašava da se suočavamo sa ozbiljnim izazovima u društvu i politici, te da je važno da se jasno definišu stavovi prema istorijskim događajima kako bi se izbegle buduće opasnosti.
