U Mostaru je danas održan pomen povodom 102. godišnjice smrti poznatog pesnika Alekse Šantića. Ovaj događaj se održao na pravoslavnom groblju Bjelušine, gde su se okupili mnogi poštovaoci njegovog dela i života. Pomen su organizovali Srpska pravoslavna crkvena opština mostarska, Gradski odbor Srpskog prosvetnog i kulturnog društva „Prosvjeta“, kao i Srpsko pevačko i kulturno-umetničko društvo „Gusle“. Ovaj skup je bio prilika da se odaje počast jednom od najznačajnijih srpskih pesnika, čije su pesme ostavile dubok trag u srpskoj književnosti.
Aleksa Šantić je rođen 27. aprila 1868. godine u Mostaru, gradu koji je imao poseban uticaj na njegov umetnički razvoj. Njegovo stvaralaštvo je obeleženo emocionalnom dubinom i snažnim osećajem za lepote života, ali i tugom za izgubljenim idealima. Šantićeve pesme su često inspirisane prirodom, ljubavlju, kao i patnjom naroda koji je živeo u njegovom vremenu. Njegova najpoznatija dela uključuju pesme kao što su „Emina“, „Pusta ulica“ i „Veče na Neretvi“, koje su i danas rado čitane i izvođene.
Pomen je započeo molitvom i parastosom, nakon čega su okupljeni položili cveće na Šantićev grob. Ovaj ritual je dodatno naglasio značaj koji Šantić ima za kulturu i tradiciju srpskog naroda, kao i važnost očuvanja njegovog nasleđa. Na skupu su se mogli čuti i stihovi njegovih pesama, koje su recitovali članovi kulturno-umetničkih društava, čime je dodatno oživela njegova reč i umetnost.
U kontekstu modernog vremena, obeležavanje godišnjica kao što je ova, predstavlja važnu praksu ne samo u očuvanju kulturnog identiteta, već i u podsećanju na vrednosti koje su Šantićevu poeziju činile univerzalnom. Njegova sposobnost da prenese emocije i misli na način koji prevazilazi vreme i prostor, čini ga relevantnim i danas. S obzirom na trenutne društvene i političke okolnosti, Šantićeva dela mogu poslužiti kao izvor inspiracije i podsticaj za promišljanje o humanizmu, ljubavi i zajedništvu.
Mostar, kao grad u kojem je Šantić proveo veći deo svog života, i dalje nosi njegov duh. Grad je poznat po svojoj bogatoj istoriji i kulturnoj baštini, a Šantićevo nasleđe je deo te tradicije. Njegova kuća, koja se danas pretvorila u muzej, privlači posetioce iz različitih delova sveta, koji žele da saznaju više o njegovom životu i delu. Ovaj muzej je mesto okupljanja ljubitelja književnosti i kulture, a često se organizuju i tematske izložbe koje istražuju uticaj Šantića na savremene umetnike.
Obeležavanje godišnjica kao što je ova, takođe predstavlja priliku za refleksiju o trenutnim izazovima u društvu. U svetu koji se suočava s brojnim krizama, umetnost i književnost često nude utočište i nadu. Šantićeva poezija, sa svojom snažnom porukom ljubavi i lepote, može biti inspiracija za generacije koje dolaze.
U svetlu svega navedenog, pomen Alekse Šantića u Mostaru nije samo podsećanje na jednog velikog pesnika, već i podsticaj za sve nas da cenimo umetnost, kulturu i vrednosti koje nas povezuju. Njegova dela treba da nas podsećaju na važnost očuvanja identiteta i tradicije, kao i na snagu reči koje imaju moć da menjaju svet. Uvek treba težiti ka tome da se sećamo i čuvamo nasleđe velikih ljudi poput Šantića, koji su oblikovali našu kulturnu svest i ostavili neizbrisiv trag u srcima generacija.
