Kina je sprovodila ambiciozan program pošumljavanja kako bi se borila protiv problema pustinje Taklamakan, koja važi za jednu od najnepristupačnijih i najtežih pustinja na svetu. Novo istraživanje objavljeno u naučnom časopisu „Proceedings of the National Academy of Sciences“ (PNAS) ukazuje na to da su novostvorene zelene zone duž oboda ove pustinje počele da apsorbuju više ugljen-dioksida (CO2) nego što ga sama pustinja oslobađa. Ova informacija predstavlja značajan korak ka smanjenju efekata klimatskih promena.
Prema studiji, nova vegetacija koja se razvila na ovom području sada vezuje više ugljenika iz atmosfere, što može imati dugoročne pozitivne posledice na klimatske promene. Istraživači su koristili satelitske snimke za mapiranje vegetacije i klimatske modele američke Nacionalne uprave za okeane i atmosferu (NOAA), kako bi analizirali efekte pošumljavanja.
Autori istraživanja naglašavaju da projekt pokazuje da čak i ekstremno sušna područja mogu biti podložna ekološkoj obnovi uz ljudsku intervenciju, što može doprineti stvaranju prirodnih skladišta ugljenika. Ovi rezultati ukazuju na dugoročni trend širenja vegetacije i povećanja apsorpcije CO2 duž oboda pustinje, što se poklapa s implementacijom projekta „Veliki zeleni zid“.
Tokom vlažne sezone, koja traje od jula do septembra, količina padavina je bila 2,5 puta veća nego u sušnom periodu. Ova povećana količina padavina podstakla je rast vegetacije i fotosintezu, što je dovelo do smanjenja koncentracije ugljen-dioksida iznad pustinje sa 416 delova na milion (ppm) u sušnoj sezoni na 413 ppm u vlažnoj sezoni. Ovaj trend ukazuje na to da ozelenjavanje može imati značajan klimatski uticaj, uključujući povećanje padavina tokom vlažne sezone i jačanje regionalnih klimatskih sistema.
Prema zvaničnim podacima, početkom osamdesetih godina 20. veka, samo 12% teritorije Kine bilo je prekriveno šumama, dok je danas taj udeo porastao na 23%. Kina je najavila nastavak programa pošumljavanja i obnovu prirodnih šuma na severu zemlje, uz ocenu da dosadašnji rezultati pokazuju da je moguće zaustaviti širenje pustinja i doprineti ublažavanju klimatskih promena.
Pustinja Taklamakan, koja se prostire na oko 337.000 kvadratnih kilometara, okružena je visokim planinama koje sprečavaju dotok vlažnog vazduha tokom većeg dela godine, stvarajući tako izuzetno surove i sušne uslove. Više od 95% njene površine prekriveno je peskom, zbog čega je decenijama smatrana „biološkom prazninom“. Tokom godina, širenje pustinje dovelo je do povećanja broja peščanih oluja koje su pogađale obližnje gradove.
Kako bi zaustavila širenje pustinje, Kina je 1978. godine pokrenula veliki projekat pošumljavanja poznat kao kineski „Veliki zeleni zid“. U okviru ovog projekta zasađeno je oko 66 milijardi stabala širom severne Kine, a projekat ozelenjavanja Taklamakana završio je 2024. godine. Zeleni pojas dugačak je oko 3.000 kilometara i obuhvata različite vrste vegetacije.
Ova inicijativa ne samo da doprinosi smanjenju emisije ugljen-dioksida, već takođe pomaže u revitalizaciji ekosistema, poboljšanju kvaliteta vazduha i očuvanju biodiverziteta. U svetlu globalnog zagrevanja i klimatskih promena, uspeh ovog projekta može poslužiti kao model za druge zemlje koje se suočavaju s sličnim problemima.
Kina, kao jedna od zemalja sa najvišim emisijama ugljen-dioksida, ovim projektom pokazuje kako ljudska intervencija može da ima pozitivan uticaj na životnu sredinu. Uzimajući u obzir sve ove činjenice, može se reći da je ozelenjavanje Taklamakana značajan korak ka održivoj budućnosti i smanjenju efekata klimatskih promena.
