Ovo svedočenje Žarka Vujanovića, koji je bio sekretar mesne zajednice u Svodnoj tokom rata, otkriva strašne događaje koji su se odigrali 8. avgusta 1995. godine. U to vreme, tokom izbegličke kolone srpskih civila iz Krajine, došlo je do napada hrvatske avijacije. Vujanović je opisao kako je video dva aviona koji su dolazili iz pravca Hrvatske, a neki ljudi su im mahali misleći da su to njihovi avioni. Avioni su leteli na visini od oko 200 metara, a jedan od njih se vratio i ispalio rakete na zgradu mesne zajednice, koja je potom počela da gori.
Vujanović je organizovao gašenje požara dok su se dva muškarca, Borislav Marin i Mirko Vukmir, spasili iz zgrade bez povreda. U ovom brutalnom napadu poginuli su Marta Galogaža i njen sin Rade, kao i njihov rođak Mile Malobabić. Ovi događaji su deo šireg okvira ratnih zločina koji su se dogodili na Petrovačkoj i Prijedorskoj cesti, gde je ubijeno deset osoba, a više od 20 ranjeno. Optuženi su hrvatski vazduhoplovni oficiri koji su navodno naredili napade na civile.
U svom svedočenju, Vujanović je ispričao i o strašnim scenama koje je video. Pronašao je mrtvog invalida pored njegove bake, koja je plakala i grlila ga, žaleći što nije bila pogođena umesto njega. Takođe, opisao je leš starice pored škole, čija je krv ostala na tlu naredne tri ili četiri godine. Ove slike ukazuju na surovu realnost rata i tragediju koja je zadesila civile.
Pored ljudskih gubitaka, Vujanović je izneo i materijalne posledice napada. Oštećene su kuće građana, uključujući kuće Draška Žujića, Branislava Trbojevića i Nikole Žujića. Komisija iz Opštine Novi Grad je izlazila na teren da popisuje štetu. On je naglasio da je kolona izbeglica bila civilna, a da je dan ili dva ranije prošla vojna kolona sa vojnom opremom ka Prijedoru. Međutim, tenkove nije video ni čuo.
Svedočenje svedoči o opasnostima koje su pretili civilima, dok su vojne jedinice delovale u blizini. Vujanović je rekao da su vojnici iz Krajine ostavili staru vojnu tehniku pored puta, dok su se neki vojnici vraćali da skupljaju oružje koje su prethodno bacili. Napad hrvatske vojske nije bio ograničen samo na Svodnu; Vujanović je naveo da su napadi zadesili i Novi Grad, gde su razbijene autobuske stanice. Njegova supruga je jedva preživela taj napad.
Svedok je takođe istakao da je nekoliko dana kasnije ponovo došlo do napada granatama iz minobacača, tokom kojeg je poginula Mira Žujić ispred svoje kuće. Ova svedočenja ukazuju na trajne posledice rata, kako za pojedince, tako i za zajednice koje su bile pogođene nasiljem.
Ratni zločini, kao što su oni koji su se dogodili u Svodnoj, ostavljaju duboke ožiljke na preživelima i njihovim porodicama. Ranjeni su ne samo fizički, već i emocionalno, a sećanja na te strašne događaje ostaju urezana u kolektivnu svest naroda. To je podsećanje na potrebu za pravdom i odgovornošću za zločine koji su počinjeni, kao i značaj svedočenja preživelih kako bi se obezbedilo da se ovakvi događaji nikada više ne ponove.
Svedočanstva poput Vujanovićevog su važna jer pomažu u očuvanju sećanja na žrtve i podstiču društvo da se suoči sa svojom prošlošću. Njihova iskustva su ključna za razumevanje složenosti sukoba i potrebu za pomirenjem u postkonfliktnim društvima. Priznavanje patnje i gubitaka može biti prvi korak ka izlečenju i izgradnji budućnosti u kojoj će ljudski životi biti poštovani i zaštićeni.
