Osam vekova prošlo je otkako se Sveta Anastasija, majka Svetog Save, preselila u večnost. U ovim vekovima njeno ime, iako duboko urezano u temelje srpske duhovnosti, ostajalo je gotovo u senci velikih Nemanjića. O njoj se malo pisalo, još manje govorilo, a nijedno književno delo nije pokušalo da ispripoveda život žene koja je rodila prvog srpskog arhiepiskopa i sa Stefanom Nemanjom postavila temelje srpske države i Crkve. Međutim, na njen praznik, 4. jula 2011. godine, u manastiru Studenica, književnik i novinar Dragan Damjanović doživeo je događaj koji će promeniti njegov život.
Ne znajući da je tog dana praznik Svete Anastasije, Damjanović se zatekao u porti manastira. Toga dana nije imao nameru da istražuje, ali se ispostavilo da je to bio dan sudbine. Kroz razgovore i ispovest, sveštenik mu je savetovao da se ispovedi Svetoj Anastasiji, što ga je navelo na razmišljanje o njenom značaju. Ubrzo nakon toga, mlada lekarka iz Kosjerića podsetila ga je na to da je taj dan posvećen majci Svetog Save. Ovaj trenutak ga je probudio i od tog trenutka nije imao mira.
U mesecima koji su usledili, Damjanović je istraživao život Svete Anastasije, putovao po istorijskim mestima i čitao stare letopise. Rezultat njegovog truda bio je roman „Proročanstvo Nemanjine žene – Anastasija“, koji je postao bestseler u Srbiji i ubrzo je preveden na nekoliko svetskih jezika. Danas se smatra jednim od njegovih najznačajnijih dela.
Roman se bavi i otkrićem moštiju Svete Anastasije, koje su 1981. godine pronašli stručnjaci iz Zavoda za zaštitu spomenika kulture. Mitropolit Jovan, tada iguman Studenice, svedoči o ovom neobičnom događaju kada je, nakon zemljotresa, primetio svetlu liniju ispod freske monahinje Anastasije. Njegovo uverenje da se upravo tu nalaze mošti svete žene izazvalo je tišinu među prisutnima, a akademik Bogdanović je podržao njegovu tvrdnju. Kada je beton uklonjen, ispod njega se ukazala grobnica u kojoj su se, posle više vekova, našle mošti Svete Anastasije.
Priča se nastavlja sa teškom saobraćajnom nesrećom koju je doživeo iguman Jovan, koji je prema medicinskim prognozama trebao ostati nepokretan. U tim trenucima, stigla je odluka o vraćanju moštiju u zemlju. Na praznik Svete Anastasije, 4. jula, Jovan je zatražio da ga donesu iz bolnice u Studenicu, kako bi se pobrinuo da mošti ne budu ponovo zatvorene u grobnicu. Danas se one nalaze u kivotu koji je izgradio sveštenik Vojo Bilbija, a vernici im se poklanjaju u velikom broju.
Za Dragana Damjanovića, roman o Svetoj Anastasiji nije bio samo nova knjiga, već početak drugačijeg književnog puta. Nakon ovog dela, nastali su romani o detinjstvu i mladosti Gospoda Isusa Hrista, dokumentarni film o sklanjanju Svete Porodice po Egiptu, kao i knjige o ikonama i drugim temama iz hrišćanske tradicije.
Čitajući događaje koji su se odigrali, od otkrivanja moštiju do nastanka prvog romana o Svetoj Anastasiji, jasno je da su se ljudima otkrivali koraci jednog mnogo većeg plana. Sve što se činilo kao slučajnost, u Božjem vremenu dobilo je svoje značenje i svrhu. Damjanovićeva knjiga o Svetoj Anastasiji postala je most koji je povezivao prošlost i sadašnjost, osvetljavajući put ka razumevanju važnosti ove svete žene u srpskoj istoriji i kulturi. Njena priča, sada dostupna čitaocima širom sveta, postala je simbol otkrivanja i očuvanja srpske duhovne baštine.
