U zemlji polarnih medveda i beskrajnog snega, na krajnjem severu Norveške, nalazi se arhipelag Svalbard, koji je poznat po svojoj jedinstvenoj pravoslavnoj crkvi. Ova kapela, posvećena Svetom Aleksandru Nevskom, predstavlja najseverniju pravoslavnu crkvu na svetu i nalazi se u naselju Barencburg.
Svalbard je pod posebnim statusom od 1920. godine, kada je potpisan sporazum na Pariskoj konferenciji, kojim je utvrđen suverenitet Norveške nad ovim arhipelagom. Ovim sporazumom drugim državama je omogućeno da obavljaju privredne i naučne aktivnosti na ovom području. Pored Norveške, jedina zemlja koja je imala značajno prisustvo na Svalbardu bila je Rusija.
Do kraja 20. veka, Norveška i Rusija su eksploatisale ugalj, ali su se nalazišta iscrpela, što je dovelo do zatvaranja rudnika. Danas na Svalbardu postoje samo nekoliko norveških gradova, među kojima je najveći Longjirbjen sa oko 2.000 stanovnika, i rusko naselje Barencburg koje broji svega 500 stanovnika. Većina žitelja Barencburga su rudari i njihove porodice, a tu su i radnici koji dolaze na smene kako bi kopali ugalj za lokalne potrebe ili radili u turističkom centru.
U Barencburgu se, pored pravoslavne kapele, nalaze i kapela Nerukotvorenog obraza Hristovog i kapela Uspenja Presvete Bogorodice, koje su podignute u znak sećanja na 141 žrtvu avionske nesreće iz 1996. godine, kada je avion Tu-154M iz Moskve udario u planinu prilikom sletanja.
Iako u Barencburgu nema stalnog pravoslavnog sveštenika, bogosluženja se održavaju za velike crkvene praznike, a sveštenici dolaze nekoliko puta godišnje. Jedan od prvih sveštenika koji je posetio ovo mesto bio je patrijarh Kiril 1997. godine.
Stanovnici Barencburga su poznati po svojoj otvorenosti i gostoljubivosti. Protojerej Andrej Bliznjuk, koji je posetio naselje, ističe da nije sreo nijednog ateistu među lokalnim stanovnicima. Tokom liturgija, molitve se upućuju i za rudare koji su stradali u ovoj teškoj i opasnoj profesiji.
Pored redovnih bogosluženja, sveštenici takođe posete lokalne rudnike, gde osveštavaju prostorije i razgovaraju sa rudarima. Sveštenik se seća kako su ga meštani zamolili da osvešta rudnike zbog čestih obrušavanja i požara. Tokom jedne od osveštanja, radosno su mu javili da su rudari napustili deo rudnika neposredno pre nego što se obrušio.
Kada u Barencburgu nema pravoslavnog sveštenika, stanovnici mogu da se obrate luteranskom pastoru iz Svalbard Kirke u Longjirbenu. Između pravoslavne i luteranske crkve vlada prijateljski odnos; luteranska crkva je poklonila primerke Svetog pisma na ruskom jeziku pravoslavnoj zajednici.
Na ovom hladnom i zabačenom mestu, na samom rubu sveta, crkva igra ključnu ulogu u životu zajednice, pružajući duhovnu utehu i podršku dok se stanovnici suočavaju sa teškim uslovima života i rada. Snaga zajednice i međusobna podrška su ono što održava duh ovog malog naselja, čak i u najtežim vremenima. Ovaj arhipelag, bogat prirodnim lepotama, takođe postaje simbol otpornosti i zajedništva ljudi koji su se naselili na ovim ekstremnim geografskim širinama.
