Marko Nikolić ostao je upamćen po ulozi vožda Karađorđa u TV filmu „Karađorđeva smrt“ (1983) i seriji „Vuk Karadžić“ (1987/88), oba u režiji Đorđa Kadijevića. Ova uloga je obeležila njegovu karijeru i donela mu posebno mesto u istorijskim ostvarenjima domaće kinematografije. Uloga Karađorđa, jednog od najznačajnijih figura srpske istorije, zahtevala je od Nikolića da se upusti u duboko istraživanje karaktera i ličnosti ovog vožda.
Reditelj Đorđe Kadijević, koji je bio ključna figura u stvaranju ovih filmova, govorio je o izazovima koje je nosila takva monumentalna uloga. On je istakao kako je uspeo da ubedi Nikolića da može izneti ulogu koja se, kako je naglasio, pojavljuje jednom u sto godina. Kadijević je bio istoričar umetnosti po obrazovanju, što mu je omogućilo da pristupi ovom projektu sa dubokim razumevanjem istorijskih tema i konteksta.
U razgovoru, Kadijević je naglasio da je Karađorđe bio impozantna figura – skoro dva metra visok, silovit, nagao i energičan. U to vreme, nije bilo mnogo glumaca koji su prirodno posedovali takvu pojavu, što je značilo da je uspeh filma zavisio od ubedljivosti glavnog lika. Prema njegovim rečima, film bi izgubio smisao ako lik Karađorđa ne bi bio prepoznatljiv, jer su ga svi učili još u osnovnoj školi.
Uloga vožda Karađorđa je za Nikolića bila izuzetno značajna, ne samo zbog istorijskog konteksta, već i zbog emocija koje je u nju unosio. Njegova interpretacija je omogućila gledaocima da dožive stradanje i povratak Karađorđa u Srbiju iz emigracije, u vremenu kada je Miloš Obrenović bio na vlasti. Ova tema, koja se dotiče nacionalnih stradanja i borbe za slobodu, bila je veoma emotivna i važna za narod.
Kadijević je takođe istakao koliko je bitno da energija iz Nikolićeve interpretacije izbija kroz njegove gestove, fizionomiju i boju glasa. Uloga Karađorđa nije bila samo fizička, već je zahtevala i emocionalnu dubinu, koju je Nikolić uspeo da prenese na ekranu. Gledajući film, publika je mogla da oseti snagu i strast ovog vožda, što je doprinelo verodostojnosti cele priče.
Kada se govori o značaju ovih filmova, ne može se ignorisati uticaj koji su imali na srpsku kinematografiju i kulturu u celini. „Karađorđeva smrt“ i „Vuk Karadžić“ su postali deo kolektivnog pamćenja naroda, a Nikolićeva uloga ostaje duboko urezana u svesti generacija. Ovi filmovi su pomogli da se ožive važne istorijske teme i motivi, koji su i dalje relevantni u savremenom društvu.
Dodatno, Kadijević je ukazao na to kako je značajno da se kroz umetnost istražuju istorijske ličnosti i događaji, jer to omogućava novim generacijama da razumeju svoju prošlost i identitet. Uloga Karađorđa je simbol borbe za slobodu, a Nikolićeva interpretacija ovog lika pružila je priliku da se ta borba ponovo ispriča i doživi.
Kao rezultat svega ovoga, Nikolić se nije samo afirmisao kao glumac, već je postao i deo šire narodne svesti o važnosti očuvanja i razumevanja sopstvene istorije. Njegova karijera i doprinos domaćoj kinematografiji ostaju neizbrisivi, a uloga Karađorđa će zauvek ostati jedan od najvažnijih trenutaka u njegovoj umetničkoj biografiji.
Ova priča o Marku Nikoliću i njegovoj ulozi vožda Karađorđa predstavlja snažnu vezu između umetnosti i istorije, podsećajući nas na to koliko je važno da se sećamo svojih korena i borbe za slobodu.
