Za vreme studija istorije na Filozofskom fakultetu u Beogradu, istoričar Radivoje Bojović iz Čačka postao je strastveni istraživač, tragajući za podacima o poznatim ličnostima iz srpske istorije. Njegova potraga ga je odvela do Novog groblja gde je doživeo neobičan susret sa gospođicom Doroslovački, koja mu je predala kadionicu da okadi grob generala Mihaila Milićevića. Ovaj susret otvorio je vrata za dalju saradnju i omogućio mu da u čačanski muzej donese značajne eksponate poput Karađorđeve zvezde i Ordena Legije časti.
Iako su postojali eksponati koji bi mogli da osnuju memorijalni muzej vojvode Petra Bojovića u Čačku, projekt je zapostavljen. Vojvoda Bojović je imao duboke korene u moravičkom okrugu, a njegova porodica se preselila u Čačak nakon bekstva iz zavičaja. Bojović je istakao da je njegov brat, vladika Jefrem, živeo u Čačku do 1933. godine, što dodatno naglašava značaj ovog mesta za vojvodin život.
Bojović, koji je nedavno otišao u penziju, posvetio je više od pola veka istraživanju arhivskih dokumenata i muzejskih zbirki. Njegova strast za istorijom ga je naterala da pretražuje domove i arhive, prikupljajući dokaze i artefakte. Tokom svoje karijere, bio je autor ili koautor sedam stalnih postavki i organizovao je 39 izložbi koje su se održale 105 puta, uključujući i inostranstvo. Njegov rad ostavio je značajan trag u više od 200 bibliografskih jedinica.
Jedna od njegovih najznačajnijih postavki je ona koja se bavi periodom od 1804. do 1941. godine, koja se smatra draguljem čačanskog muzeja. Otvaranje spomen-sobe vojvode Petra Bojovića u užičkom Muzeju u Novoj Varoši obeleženo je kao značajan događaj povodom stogodišnjice Velikog rata. Bojović je ponosan na činjenicu da je izložba o komandantu Prve armije obišla 21 grad u Srbiji, kao i nekoliko inostranih lokacija.
Bojović je posebno posvećen prikupljanju zaostavštine vojvode Bojovića, koja je tokom decenija rasuta i zaboravljena. Njegova povezanost sa rodbinom i upornost da dođe do delova zaostavštine, koje je čuvao Kosta Rakić, bila je ključna za njegovo istraživanje. Istoričar se pita zašto nije bilo veće pažnje prema vojvodinoj zaostavštini, posebno kada je ponudio državi da preuzme arhivske materijale i kuću u kojoj je vojvoda živeo u Beogradu.
Kroz svoja istraživanja, Bojović je uspeo da prikupi 130 ličnih zaostavština, uključujući oko 10.000 predmeta od vladarskih porodica, oficira i naučnika. Jedno od značajnih otkrića bila je biblioteka prote Vićentija Popovića i njegovih sinova, koja sadrži najstarije knjige iz 16. veka, uključujući prvu numizmatičku zbirku u Čačku.
Bojović je tragao za podacima ne samo u Srbiji, već i u Moskvi, Parizu, Harkovu, Kijevu, Ljubljani i Zagrebu. Njegovo poznavanje arhivskih i muzejskih fondova doprinelo je značajnom otkriću etnografske zbirke Nadežde Petrović, što dodatno potvrđuje njegovu predanost i strast za istraživanjem srpske istorije.
Ovaj posvećeni istraživač ostavlja za sobom bogato nasleđe i duboki trag u srpskoj kulturi i istoriji. Njegova borba za očuvanje sećanja na značajne ličnosti kao što je vojvoda Petar Bojović i doprinos razvoju muzejske prakse u Čačku, čine ga istaknutim likom u srpskoj kulturnoj sceni.
